Andermaal een verslag vooraf. Want voor een underdog is voorbeschouwen aantrekkelijker dan nabeschouwen, zo ondervond ik gisteren. Rampen hebben zich nog niet voltrokken, de handdoek na drie uur spartelen nog niet geworpen, hoop is nog springlevend.

Dat laatste geldt ook Sinner en Medvedev die zich nu -zondagochtend 9 uur- beiden nog winnaar kunnen wanen van de Australian Open, een grandslam dat onlosmakelijk verbonden is met het spelen in Wijk aan Zee.

Ik heb gezien hoe Medvedev in die finale kwam, namelijk door een tegenstander met meer talent uit te schakelen. Dat is een constatering die mij als underdog hoopvol stemt. Zverev is de man van de geniale oprispingen, de fantastische cross-passing, Medvedev slaat zo ongeveer alle ballen door het midden terug. Degelijk, maar oersaai.

Wanneer je als schaker aan hem een voorbeeld neemt dan neutraliseer je kundig alle dreigingen, wachtend op het moment dat de tegenstander zich -murw gedacht- vergaloppeert.

Zou ik het kunnen, schaken zoals Medvedev tennist? Het antwoord is een ondubbelzinnig nee. Maar zou ik het toch moeten proberen? Zou ik dat willen?

Als je verder wilt komen in een sport horen daar offers bij, maar mijn reputatie op het hakblok leggen gaat wel ver. Toch leg ik de vraag voor aan Stine Jensen, de filosofe die me bruikbare inzichten gegeven heeft met haar beschouwingen over faalmoed. Ze antwoord in de vorm van een wedervraag.

‘Mocht het iets opleveren Henk, ben jij het dan nog wel die dat resultaat boekt, want is het ook niet je identiteit die je op het hakblok hebt gelegd?’ kijk, dat is nog eens wat anders dan de bal door het midden terugslaan.

De eerste set van de heren kan ik zo meteen nog kijken. Ik zal als gedachtenexperiment oprecht proberen het tennis van Medvedev te omarmen en al het moois van Sinner weg te zetten als aanstellerige frivoliteit. Maar erg hoopvol ben ik niet. Mijn gedachtenexperimenten tot nu toe hebben me namelijk slechts twee schamele punten opgeleverd. De enige zekerheid die ik heb, ongeacht het resultaat van de laatste partij, is een omarming van mijn vrouw bij thuiskomst.

De aller allerlaatste aflevering van deze serie Blogs zal uiterst kort zijn, ik zal na afloop van ronde negen volstaan met een getal dat bestaat uit vier cijfers, dan weten de vaste volgers genoeg over het resultaat.

Ens

Omdat ik vanavond graag een keertje vrij wil zijn van het schrijven van een Blog, krijgen jullie het verslag van ronde acht al in het voren. Kan dat? We zullen zien. Het verloop van mijn partijen is na zeven eerdere rondes redelijk voorspelbaar geworden. Dus ik vermoed dat er weinig onwaars te lezen zal zijn. De toekomst leid ik in met een gebeurtenis uit het recente verleden.

Gisteren at ik met Harrie en Frank in het Strandhuis. Harrie vertelde dat hij eerder die week daar ook al een keer te gast geweest was. ‘Het was toen een gênante vertoning’ begon onze secretaris. We hoefden niet door te vragen, het verhaal kwam er vanzelf uit. ‘Ik wilde afrekenen en toen: bliep bliep.’ Vragend keken wij hem aan. Bliep bliep?

‘Geen saldo’ verduidelijkte Harrie. Gênant inderdaad. ‘En toen?’

Harrie had nog iets van contanten bij zich en een betrouwbaar voorkomen, dus de rest mocht hij de volgende dag afrekenen. Hij had natuurlijk ook het ijverige Poolse meisje dat ons bediende kunnen helpen bij de afwas, maar ik weet niet of zij die avond ook dienst had.

Gênant is ook het eerste woord wat bij me opkomt bij de partij die ik vanmiddag spelen ga. Vol vertrouwen zal ik er aan beginnen. En op een cruciaal moment wanneer ik een beroep wil doen op mijn basisschaakkennis: bliep bliep. Geen saldo!

Een betrouwbaar voorkomen zal me niet baten, het is te vroeg voor de afwas en te laat voor de Poolse verdediging. Morgen de rekening alsnog vereffenen is natuurlijk niet aan de orde.

Wat mij rest is om te proberen mijn tegenstander nog wat complimenten te ontfutselen over mijn gedurfde spel, om op zoek te gaan naar een moment in de partij waarin ik gewonnen stond of had kunnen staan en daarna deemoedig het hoofd te buigen, om het zondag weer fris op te richten voor de laatste krachtproef.

De enige hoop op een ander resultaat in ronde acht is dat ergens in de partij -en liefst op een eerder moment- mijn tegenstander bankroet gaat: Bliep bliep! Harrie wil ik op de valreep meegeven dat dit ook een mooi geluid kan zijn! Maar gênant is het wel om door een blunder van de tegenstander te winnen.

Ens

Belevenissen van een underdog

Nog steeds rondwarend in het rampjaar en daardoor andermaal gezakt naar de laatste plaats in groep 4A, moet ik noodgedwongen toch weer schrijven vanuit de positie van de underdog, de moedige voornemens van de rustdag ten spijt. Toch echoën de teksten van Stine Jensen nog na, ik leg mijzelf voorlopig na afloop van elke partij langs de meetlaat van de faalmoed.

Ben ik dapper geweest in ronde 7? Wel zeker. Ik liet bewust een massale aanval op mijn koning toe. Het zou me een pion kosten, maar ik vermoedde dat ik die snel terug zou winnen, inclusief een betere stelling. En zo geschiedde. Heb ik gefaald? Als je onnodig een paardvorkje toelaat die je een kwaliteit kost, ja dan heb je gefaald. Was ik moedig? Als ik het daarna mijn tegenstander toch nog twee uur flink moeilijk heb gemaakt, dan mag je van moed spreken.

Sceptici zullen zeggen dat het pure wanhoop was die mijn motor nog twee uur aan de praat hield, dat het een bokkig ontkennen was van een trieste werkelijkheid, dat het slechts water naar Wijk aan Zee dragen was, dat ik acceptatie eindelijk eens in mijn woordenboek op moet nemen. Mijn weerwoord is simpel: aan sceptici is een begrip als faalmoed niet besteed.

Met een wiskundige kan je nog inhoudelijk spreken over de eenzaamheid van de priemgetallen, met een atheïst kan je wijsgerig schaatsen op Godgeleerd ijs, met een politicus moeizaam -maar toch- over het in formatie vliegen van Canadese rotganzen. Maar met een scepticus valt niet te praten, of je moet Plato heten.

Het wordt tijd deze aflevering van het Blog af te ronden. Ik begin uit de bocht te vliegen merken jullie, mijn betoog wordt warrig. Dat is wat continu schaken met je doet. Nog twee rondes dan is het voorbij. Maar wel twee rondes waarin er nog glorieus gefaald mag worden. Ik ga mijn best doen!

Ens