1647 (2)

Belevenissen van een underdog

Bijna ben ik op de ranglijst aanbeland op de plek waar een underdog thuishoort: de laatste.

Na twee remises volgden er twee kansloze nullen. Twee aansluitende eentjes zouden een mooi symmetrisch beeld opleveren. Maar ja…

Gisteren trapte ik weer eens in de val mijn eigen stelling veel te positief in te schatten. In de analyse achteraf, waarin ik mijn laatste zet terugnam en me dan nog aanvalskansen toe-dichtte, was mijn tegenstander meedogenloos: ‘zwart staat gewoon beter.’ Beetje kort door de bocht vond ik, maar Stockfish gaf hem volkomen gelijk.

Met Chris Rensink, oud Pionlid en spelend in de strandtent, had ik afgesproken om te gaan eten bij Sonnevanck. We hadden elkaar lang niet gesproken. ‘Hoe is het?’ probeerde Chris het gesprek naturel te openen. Maar dat bleef nog even gesloten. Ik bleek er niet aan toe om te vertellen hoe ik geniet van intervisies en trainingen die ik nog steeds geef, om iets te zeg-gen over hoe we jonge schakertjes bij EsPion aan het opleiden zijn, of over hoe ik onlangs op tafeltennissen ben gegaan en daar twee weken geleden eindelijk mijn favoriete maar on-deugdelijke penhouders greep heb opgegeven.

‘Even down Coolen Chris’ zei ik. De nederlaag zat me duidelijk meer dwars dan ik zelf wist. Misschien moet ik ook maar eens gaan onderzoeken of mijn favoriete aanvallende maar wel-licht ondeugdelijke manier om naar het schaakspel te kijken op de helling moet.

Ens

Geef een reactie:

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.