Categoriearchief: Berichten

Hels

Het zou een helse storm worden. Een gewaarschuwd schip gaat dan voor anker. Wij deden dat in de met heuvels omzoomde baai in het zuiden van Paxos. Tussen twee ankers en twee landvasten liggen we nu aan de kade van Theo, uitbater van een idyllisch terras-met-keuken-douches-toiletten, net wat je na een lange oversteek nodig hebt. En dan maar wachten op dat helse. Gelukkig heeft m’n zeilmaat een mooi, klein schaakdoosje.

Onder honderden jaren oude olijfbomen beginnen we onze eerste partij. “Ik kan het niet zo goed, hoor.” Jaja, dat heb ik vaker gehoord voordat ik ten onder ging in een veegpartij. Met voorzichtige vingers pakken we de kleine magnetische stukken – zeg gerust maar stukjes – en op het minuscule bord verschijnt zowaar een boeiende stelling.

Anubis is het er niet mee eens. Ze heet Selini, Grieks voor maan, maar lijkt een absolute wedergeboorte van de Egyptische hondgod. Ze is de derde persoon aan boord, mijn zeilmaat vertroetelt haar als een, nou ja, als een hondgod.

De wedergeboorte is het er niet mee eens dat de stukken de aandacht krijgen die zij verdient. Ze jankt wat, blaft wat en als dat niet helpt bijt ze opzichtig in haar staart. Nu heeft ze de aandacht van mijn zeilmaat. Niet doen Selini, zegt ze. Althans, dat neem ik aan, hun onderlinge verstandhouding gaat gehuld in het Grieks. Anubis kwispelt genadiglijk.

In de verte rommelt het. Er vluchten nu meer schepen de baai binnen. Het afmeren van zoveel tegelijk zorgt voor nerveus geroep en chaos op de kade. Altijd aardig om te zien als je zelf eenmaal veilig ligt. Altijd aardig om je mee te bemoeien als je zelf een hond bent. Anubis stort zich in de menigte, hapt hier en daar naar een aan wal geworpen landvast, loopt velen met gratie voor de voeten. Dit geeft zeilmaat en mij de kans om onze aandacht weer even op de partij te richten.

Na een rustige opening win ik een toren. Zeilmaat voert een zettenlange manoeuvre uit die uitmondt in een paard dat met schaak mijn dame neemt. Drop of dronder. Het gerommel wordt een heuse donder. Anubis vindt er het hare van. Vanaf de kade neemt ze een lang aanloop en springt honds tegen onze tafel met schaakbordje. Dat houden de kleine magneetjes niet, de stukken gaan met de schok mee en schuiven in het rond. We slaan aan het reconstrueren.

Als alles weer staat waar het stond, mist er een loper. Onder tafel, naast de tafel, het hele gebied rond de tafel, we zoeken en zoeken nog een keer. De loper blijft weg. Zeilmaat kijkt sip, een incompleet schaakdoosje is geen echt schaakdoosje. Nog een keer zoeken. Een klein steensplintertje brengt de noodoplossing, we promoveren het tot bisschop en spelen de teruggevonden stelling uit.

Dan gaan de stukken weer een voor een in het doosje, ook het steentje. Het wordt plechtig in het lege vakje van de loper gelegd. Mijn grapje dat het afwezige stuk niet voor niets “loper” heet, stuit op misprijzen. En dan moet het werkelijke helse nog losbarsten.

26 september competitiestart

September trapten we traditioneel af met twee avonden snelschaken en onze algemene ledenvergadering. Op maandag 26 september om 20u gaan we dan écht van start met het nieuwe seizoen.

We spelen de interne competitie net als afgelopen jaar in één grote groep. Door de Zwitserse indeling tref je al snel tegenstanders van gelijkwaardig niveau. Nieuw zijn drie aparte ratingcategorieën voor de verdeling van het eremetaal. Het speeltempo blijft onveranderd, 90 minuten per persoon en bij elke zet komen er 15 seconden bij.

Wil je meespelen meld je dan aan bij de intern wedstrijdleider. Dan kan via intern@espion.nl (tot 18), via 06-18713822 (tot 20u) of op de club zelf (tot 20u). Heb je de afspraak gemaakt dat je er altijd bent maar lukt dat een keer niet? Vergeet je dan niet af te melden.

Inmiddels is ook het speelschema van de SGA-competitie gepubliceerd. We spelen aankomend seizoen mee met drie achttallen en een viertal.
EsPion 1 speelt in de 1e klasse B
EsPion 2 speelt in de 3e klasse A
EsPion 3 speelt in de 3e klasse B
EsPion 4 speelt in de Viertallencompetitie

Het tweede team heeft de eer om op  maandag 10 oktober thuis tegen VAS 5 het spits af te bijten. Dat is twee dagen nadat het KNSB-team voor het eerst in actie komt, spelend in de 5e klasse F, mag het in het Bilderdijkpark aantreden tegen Amsterdam West 3.

Ton van der Eyden overleden

Toen ik deze week Rob van der Eyden mailde of zijn vader ook dit jaar nog lid wilde blijven van EsPion, toen werd duidelijk dat Ton begin augustus in Torendael plotseling was overleden. Er was een kaart gestuurd naar ons, maar die was ergens blijven steken.

Ton was naar Torendeal verhuisd, vlak nadat EsPion die locatie had ingeruild voor de Gaaspstraat. Naar de club avonden op onze nieuwe locatie kwam hij niet meer. Maar schaken en erover lezen, dat deed hij nog altijd graag.

Omdat hij nieuwsgierig van aard was kon het soms even duren voordat een partij daadwerkelijk begon. Bij mij informeerde hij eerst uitgebreid naar mijn werk als pastor In het Lucasziekenhuis, waar Ton algemeen directeur was. Vervolgens wilde hij het fijne weten over het proefschrift van mijn vrouw. Hij vertelde ook graag over zijn eigen dissertatie. Daar was hij trots op. Je was zomaar een kwartier aan de praat voordat de klok eindelijk ingedrukt werd.

Ton had een brede belangstelling. Maar een aantal dingen kwamen abrupt tot stilstand toen zijn vrouw na een kort ziekbed in de jaren negentig overleed.

Jaren draaide hij mee in onze subtop, met een soort schaak dat mij niet goed lag. Ton begon vaak met aarzelende, onschuldig lijkende zetjes. Ik sukkelde in slaap waarna Ton onverbiddelijk toesloeg. Na afloop was hij niet te beroerd om uit te leggen waar ik het fout gedaan had. Ton was sowieso een man van sterke meningen en dringende adviezen, de wereld moest gered worden.

Al in de jaren zeventig voegde hij bij die woorden ook daden. Hij was maatschappelijk actief. Zo was hij in Amsterdam wethouder sociale en economische zaken voor de KVP en het CDA. Maar het voorvoegsel RK bij onze club mocht wat hem betreft wel verdwijnen.

Hij verraste wel vaker, zo nam Ton ooit een kleindochter mee naar de schaakavond.

Soms was ik hem met schaken de baas. Zo traag een partij op gang kwam, zo moeizaam kon hij hem beëindigen. Het opgeven van een verloren positie was niet zo zijn ding. Uiteindelijk verliet Ton hoofdschuddend het bord, tijdens het opstaan iets mompelend wat op een felicitatie leek. Geanalyseerd werd er niet.

De tachtig al ruim gepasseerd kwam hij nog steeds op zijn fiets naar de club. Ik teken ervoor.

De laatste jaren was hij stiller. Zijn bijdrage aan de club, die eerder o.a. nog bestond uit scherpe interrupties tijdens de jaarvergadering, met name als het over roken ging, die bijdrage werd nu een andere, een meer praktische. Aan het eind van de avond kon je hem zien rondscharrelen, plichtsgetrouw alle koffiekopjes en glazen verzamelend die het slordige schakersvolk in de grote zaal had laten rondslingeren.

Toen hij onder zachte aandrang van zijn zonen bij Torendael aangemeld werd, zal het personeel hem met open armen ontvangen hebben. Zo’n man kon je er goed bij hebben.

Een middag in het Amstelpark

Het was alweer drie jaar geleden, maar op de eerste zondag van september was het er weer: het zomerfeest in het Amstelpark. Er zijn dan allerlei activiteiten, van dansworkshops tot kunstexposities. Wij werden benaderd voor deelname als schakers en net als toen bleken een aantal leden bereid er een gezellige schaakmiddag van te maken.

Logistiek is het lastigste aan zo’n middag het transporteren van het benodigde schaakmateriaal. Gelukkig bood Peter Urbanus hiervoor hulp aan met zijn handige fietstassen en Johan was aanwezig om “toezicht te houden en commentaar te geven”. Daarmee was dit karweitje snel geklaard.


Bij aankomst op onze prominente plek bij de vijver dienden de belangstellenden zich al aan voordat alle borden goed en wel klaar stonden. Er werd geschaakt in de schaduw en in de zon. Tegen tegenstanders jong en oud en van ieder continent. Al snel moest ik het eerste halve punt cadeau doen tegen een broekie uit Oekrainë en de middag was nog maar net begonnen.

Ondertussen druppelden er nog meer leden van EsPion binnen. Pieter Kok nam het op tegen soms bijna 80 jaar jongere opponenten en Dick had speciaal vrijgenomen van zijn zondagse werkzaamheden om een paar parkgangers goed van het bord af te rossen. Ook Daniël en Peter Stolp hadden tijd voor een paar parkpotjes, hoewel die laatste met diens vrouw aan de zijlijn bleef.

Het kan ook zijn dat enkele clubleden mij ontgaan zijn, want even later was ikzelf volledig ondergedompeld in een driedelige match tegen een kundige schaakveteraan. Voor ik tijd had om adem te halen werd ik al uitgedaagd door twee broers van een gezin uit Brazilië. Acht en zes jaar waren ze maar toch al veel sterker dan hun vader, zo werd mij door hen met ondeugende grijnzen verzekerd. Het was een patroon op deze middag. Zo vertelde een man van middelbare leeftijd aan zijn tegenstander hoe hij van zijn elfjarige zoon geleerd had dat “alles om het centrum gaat”. Jong leert van oud maar andersom kan blijkbaar ook.


Rond vijven toverde Dick een zak borrelnootjes te voorschijn en werd tevreden teruggekeken op een geslaagde middag. Als de middag een schaakpartij was, dan was de opening goed, het middenspel enerverend en het eindspel vrolijk. Hopelijk volgend jaar september weer.

Constantijn

September

Na negen weken zit de Zomercompetitie er op. Raymond Dernier had op de slotavond de beste papieren voor de titel maar kwam kwam in de laatste twee rondes niet verder dan een half punt. De achtervolgers roken hun kans maar alleen Meindert lukte het om nog langszij te komen. Hiermee zijn er dit jaar dus twee zomerkampioenen; Raymond en Meindert, proficiat!

Het nieuwe seizoen starten we traditiegetrouw met twee avonden snelschaken. Op maandag 5 september zijn de voorrondes, Een Zwitsers toernooi over 10 rondes. Het speeltempo is 5 minuten per persoon zonder toegevoegde tijd per zet. Op 12 september volgen de finales in groepen van ongeveer 8 spelers. Beide avonden beginnen om 20u.

Online warm draaien voor het snelschaken kan op donderdag 1 september vanaf 20.30 in de EsPion Arena op Lichess.

Op 19 september is het tijd voor de jaarlijkse algemene ledenvergadering. De uitnodiging is te vinden in de Heintje Davids van onze vereniging, het Blad zonder Naam: Aanvang 20.15.

Vanaf 26 september is er elke maandag weer een speelronde van de interne competitie.

Zomercompetitie 2022 zevende avond

Hans Looman meldt zich aan de top.
Maar hij zal nog heel wat concurrenten moeten afschudden voor hij een nieuwe zomertitel pakt. Lees verder Zomercompetitie 2022 zevende avond

De klok loopt

Zouden we thuis weer als normale mensen door het leven kunnen? En hoe doet je dat trouwens, afkicken van een negendaags seniorentoernooi? Tips zijn meer dan welkom.

Bij aankomst in Utrecht moet de klus eigenlijk al geklaard zijn, de instemming van onze vrouwen voor een nieuwe schaakvakantie staat wellicht op het spel. Volgens de routeplanner gaat de terugreis acht uur in beslag nemen, dus beiden krijgen we 4.00 uur op de klok. Roland start de motor, mijn klok loopt.

Het gaat in de auto om te beginnen veel over ouder worden. Niet alleen je lijf verandert maar ook je oordeel over zaken. Niks mis mee, al kan het je ook onzeker maken (zie e-card).

Roland verbruikt veel tijd door te verhalen over een sterke Spanjaard, ooit in een ander toernooi, die opvallende belangstelling toonde voor zijn partij. Bleek later dat het resultaat de man zou kunnen helpen een prijs te winnen. Weg ego boost.

Mooi verhaal, maar ik had het al vaker gehoord. Niets om je zorgen over te maken, pas als onze ratingcurve schrikbarend zou gaan stijgen is het tijd om een dokter te raadplegen.

Er zijn globaal twee vormen van ouder worden. De eerste heb je zelf in de gaten. Met het opsommen daarvan gaan voor ons zomaar drie kostbare uren verloren. We zijn Stuttgart ruim voorbij. En de klok tikt onverbiddelijk door.

De tweede vorm is die, die jou zelf ontgaat maar door anderen opgemerkt wordt. Niet leuk als je daarmee geconfronteerd wordt.

Precies dat overkwam ons pijnlijk. Tijdens een georganiseerde wandeling met medeschakers vraagt iemand out of the blue of wij nog ‘funktionieren’? Doelt de man op onze partijen, sloffen we te veel, is onze conversatie warrig? Onze hakken staan klaar om in het zand te gaan.

Te voorbarig. Het blijkt een in Duitsland gangbare formulering om te informeren of je nog werkt. Een oprecht informatieve vraag bovendien van deze gewezen anesthesist, die er zelf mee worstelt dat hij sinds kort niet meer functioneert.

Roland en ik babbelen wat heen en weer, we ‘knacken’ de 500, de 400, de 300 km en draaien behendig om de vraag van het ordentelijk afkicken heen. Bij Koln zit er nog steeds weinig schot in de zaak en eenmaal aangekomen in De Meern blijkt dat beide vlaggen ruimschoots gevallen zijn.

Vanaf hier is het dus ieder voor zich. Hoe Roland weer een normaal en toegankelijk mens wordt weet ik niet, zelf ga ik naar een camping aan de Zevenheuvelenweg, vlak onder Nijmegen, om daar te midden van familie te ontdooien.

In het Limburgse blijft de kwestie me bezighouden. Rijdend door Groesbeek zie ik een lichtkrant lopen waarop afgeteld wordt naar Carnaval: nog 4204 uur te gaan! Ook een manier om af te kicken, denk ik, gewoon toeleven naar de volgende editie. Maar nee, dat is toch eerder overbruggen.

Het hangt hier vol wijze raad. ‘Niets moet, niksen mag’. Aanlokkelijk, maar hooguit voor een paar dagen. Kortom, ik ben er nog niet uit. Maar met rust gelaten word ik niet.

Zo zet de NRC van vrijdag opnieuw aan tot terugkijken op Bodenmais. ‘Afvalstoffen maken diepe denker moe’ kopt de krant. Na vijf uur krijgt de impulsiviteit van de vermoeide hersenen de voorkeur boven diepe analyses.

Precies dat gebeurde in de laatste partij van Roland. Hij kreeg na ruim vijf uur(!) remise aangeboden. Pion achter, tien minuten op de klok, zijn tegenstander nog twee. Er kon een pion teruggenomen worden, of toch niet? En de tegenstander had een lagere rating. Het zijn allemaal dingen om mee te nemen. Roland ‘dacht’ twintig seconden na en accepteerde. Ik vond het onbegrijpelijk dat hij niet langer de tijd nam. Er waren finesses die hij veilig nog vijf minuten had kunnen doorrekenen.

In mijn laatste partij gebeurde er iets waar de NRC niet over rept. Mijn hersenen waren na 25 minuten blijkbaar al oververmoeid. Laat ik met een diagram daarvan, ter vermaak, deze serie besluiten.

Na de laatste zet van zwart, 16..Dd8-d7, is het meteen uit. Ik zag het niet.

Ja, de eerste zet nog wel, maar het vervolg niet. Ik was zelfs trots op 18.Pcd5, waardoor er nog meer druk op de zwarte stelling komt.

Voor jullie op zeeniveau is de oplossing vast een makkie.

En al helemaal als je onder de vijftig bent….

Als onze vrouwen het goed vinden treffen we elkaar ooit weer in een nieuw blog.

De avonturen van Henk en Roland in Bodenmais:

1. Het verschrikkelijke juichen van Alexandra Popp
2. Risicomijdend
3. Boodschappen
4. Veelbelovend
5. Meisjes met rode haren
6. Geen kant op
7. Giftig
8. Scènes uit een huwelijk
9. Schijterig
10. Hemd
11. Kunterbunter
12. De klok loopt

Kunterbunter

Het is gedaan, zouden onze zuiderburen zeggen. Enkel de staart moet er in ronde 9 nog af. Dank aan iedereen die meegelezen en meegeleefd heeft.

Bodenmais staat synoniem voor glucksmomente, als ik de boodschap op veel souvenirs mag geloven. Het is een kreet met een hoog evangelisch gehalte, maar het klopt wat mij betreft wel. Hoewel er schaaktechnisch de nodige kommer en kwel was te verstouwen, plezier hebben we volop gehad. Daarom hebben we besloten om bij de receptie voor volgend jaar alvast drie appartementen te reserveren. De inschrijving start direct bij het verschijnen van dit blog.

Morgen laten we dit wintersportdorp achter ons. Het afficheert zich ook met glaskunst van de firma Joska. Kunterbunter noemen ze het zelf. Dat betekent zoveel als kakelbont, rijkgeschakeerd, kriskras, ordeloos. Het zou ook zomaar de omschrijving kunnen zijn van onze avonturen op de 64 velden, maar hier betreft het prijzige kunst. De objecten zijn soms mooi van lelijkheid. Oordeel zelf.

 
Sommige tuinen staan vol met deze kleurige glazen beesten. Bij het volgende object, een vogeldrinkschaal, slaat bij mij de twijfel toe. Mooi of afschuwelijk?

Of dit toernooi ons inzichten opgeleverd heeft? Ach, jullie kennen intussen het povere gehalte van onze analyses. Bescheidenheid past. Misschien is dat wel de les. En wat me bijblijft is dat schaken voor senioren een vermoeiende bezigheid is die ons toch nooit zal vermoeien.

Er is gisteren een hoop gepuzzel aan voorafgegaan, maar Roland rekent me voor dat een ratingprijs voor ons nog steeds tot de mogelijkheden behoort als we winnen. Veel prijzen zijn in natura, dus kijk niet gek op als we op maandag 15 augustus met een half varken aan komen zetten op de club.

De partijen van vandaag: Roland zijn partij was het langst gaande. Dat kwam uit, want we waren sowieso van plan de prijsuitreiking mee te maken, al was het maar uit respect voor deelnemers en organisatie. Hij moest helaas akkoord gaan met remise, dus geen ratingprijs voor hem.

Die kwam tot mijn verbazing bij de enige andere Hollander van het toernooi terecht. Ik schaam mij daar wel een beetje voor, want al na vijfentwintig minuten spelen had ik de partij moeten beslissen met een simpel mat in drie. Totaal gemist. Maar uiteindelijk bezweek mijn tegenstander gelukkig onder een drie uur durende druk. Niet erg efficiënt, maar zo kreeg ik wel waar voor mijn (inschrijf)geld. Het halve varken heb ik maar ingewisseld voor een briefje van 20.

Wiedersehn und tjuss!

Henk Enserink



De avonturen van Henk en Roland in Bodenmais:
1. Het verschrikkelijke juichen van Alexandra Popp
2. Risicomijdend
3. Boodschappen
4. Veelbelovend
5. Meisjes met rode haren
6. Geen kant op
7. Giftig
8. Scènes uit een huwelijk
9. Schijterig
10. Hemd
11. Kunterbunter

Hemd

Over nevel wordt in de literatuur meestal pas gesproken als ze aan het optrekken is. Daarom wil ik met nadruk melden dat ze vannacht in volle hevigheid is neergedaald boven ons appartement.

Beiden verwonderen we ons graag over dit soort taalkundige eigenaardigheden. Zo kunnen ergens nadelen aan kleven, maar voordelen blijven nooit ergens aan plakken. Dat ook ons schaaktechnisch analytisch vermogen beneveld is werd gisteren vanzelfsprekend pas na de partij opgemerkt

Roland accepteerde remise in een stand die werd gewaardeerd met een +5 score. De winstvoering was lastig, zeker met de weinige tijd die hij nog had. Een oefening in nederigheid: stel je klok in op 4.37 en kijk of je het er beter van afbrengt. En bedenk dat jij al weet dat er een winst in zit.

Henk zijn waarneming ging echt aan alle kanten mank. Hij bood remise aan in een stand die gewaardeerd werd met +8! Daar won vrijwel elke zet van wit. Maar de handen werden
geschud, de klok werd stilgezet.

Daarom geen diagrammen meer in dit blog. Te gênant. Jullie zullen het moeten doen met leuterpraat. Zo heeft Roland gisteren tijdens het dorpsfeest een mooi overhemd gekocht, een bruine met ruitjes. De omvang van de doorsnee Beierse man maakt dat Roland het ditmaal met een M af kan. Mochten we morgen op de slotdag tegen elkaar ingedeeld worden, dan hebben we afgesproken dat ik hetzelfde hemd toevoeg aan mijn garderobe, we beiden in dat tenue verschijnen en na veel vuurwerk de pot in remise laten eindigen.

Nauwelijks schakers gezien op dat feest, terwijl we er al heel wat kennen. Uit het weinige dat we van hen weten construeren we een heel leven voor hen, gratis en voor niks. De man die vele tanden mist maar niet aarzelt om breed te lachen, dichten wij een groot zelfvertrouwen toe. De vrouw die tijdens de wandeling een overvolle rugzak meesjouwt lijkt ons alleen daarom al geen leuk persoon.

Dan is er de man die achter het bord voortdurend zijn hoofd in- en uittrekt, door mij de kikker genoemd. En er is een man die erg joviaal tegen ons doet, maar alleen als het hem uitkomt. Ook daar vinden wij wat van. Maar soms blijkt de waarheid een heel andere te zijn. En dan staan we met onze goedkope psychologische analyses mooi in ons hemd. Beiden. In hetzelfde.

Van de partijen van vandaag meld ik hier enkel de uitslagen: twee dik verdiende nullen. Ja, we zakken weg. Daarom vanmiddag wat hoogte gezocht op het Baumwipfelpfad in Neu
Schonau. Daar belandden we gelukkig weer in een opwaartse spiraal.

Henk Enserink




De avonturen van Henk en Roland in Bodenmais:
1. Het verschrikkelijke juichen van Alexandra Popp
2. Risicomijdend
3. Boodschappen
4. Veelbelovend
5. Meisjes met rode haren
6. Geen kant op
7. Giftig
8. Scènes uit een huwelijk
9. Schijterig
10. Hemd

11. Kunterbunter

Schijterig

Woensdagavond was er in het Pfarrzentrum een snelschaaktoernooi. Jonge kinderen verpletterden er oude mannen. Vreugdeloos, maar hun techniek was een genot om aan te zien. Wij waren daar als toeschouwer aanwezig, maar eigenlijk gold dat ook voor veel deelnemende ouderen.

De ELO-curves van de spelers in de seniorencup zijn alleen bemoedigend als je ze op zijn kop houdt. Het is geloof ik niet zo dat wij in rap tempo slechter worden, maar de kracht van de aanstormende jeugd is overweldigend. We hebben aan het eind van de avond de organisatie deemoedig aangeboden om te helpen bloedspetters van de muur te verwijderen.

Ja, we kennen onze plek. Daarom hebben we schijterig voor de senioren-cup gekozen. Want onze hoogtestage in Bodenmais is toch voornamelijk bedoeld om ratingpunten te sprokkelen. Tot nu toe is de balans positief, Roland heeft zelfs een reële mogelijkheid zich –verrassend- alsnog voor het eerste te plaatsen. Maar wat is dat met ons, dat rating gerichte? Roland sprak jaren geleden de ontnuchterende woorden tegen mij: ‘wat maakt het uit Henk of je straks met 1900 of met 1700 in je kist ligt?’ (NB: de 1600 waarin wij beiden nu zijn beland lag nog buiten onze verstaanshorizon).

Het is overigens een wijsheid die Roland zelf allerminst leeft, zoveel wordt mij deze week wel duidelijk. In mijn beroepsgroep, die van de theologen, is dat een bekend verschijnsel. Dominees wijzen helder de weg, maar raken zelf verstrikt in ondoordringbaar struikgewas dat ze moeten kappen om een begaanbaar pad voor anderen te maken.

Terug naar het schaken, naar onze partijen van vandaag: Roland gaf in een vijf uur durend gevecht een kwaliteit weg maar won toch nog bijna. We zijn nu twee uur verder en met regelmaat ontsnapt hem de kreet: ‘de witte velden, jongen denk toch aan de witte velden.’ ‘Ben je niet blij dat je hem alsnog aan de rand van de afgrond hebt weten te brengen?’ vraag ik, terwijl ik het antwoord eigen al weet. De witte velden, ook vannacht wordt hij waarschijnlijk schreeuwend wakker met het donkere besef dat hij daar alert op had moeten zijn.

Ik trof de man waarvan gezegd wordt dat het een goede schaker is maar dat hij vooral speelt om niet te verliezen. Ik koos daarom een scherpe opening, die ik nog niet eerder speelde:


Vier uur lang namen we elkaar de maat, ik speelde vol op de aanval (f4, g4, g5), had allerlei dreigingen die hij steeds net wist te pareren. Uiteindelijk koste mijn drang naar voren me een volle loper. Voor het eerst begon ik te twijfelen aan een goed resultaat. Maar toen kort daarna zwart eenmalig de kans op de winst mistte, veerde ik weer op. Won een bauer en kreeg daardoor twee verbonden vrijpionnen in het centrum. Ook loerde ik nog steeds naar het matveld op h7. Tijd voor een tactisch remiseaanbod. Hij lachte me vierkant uit, althans dat dacht ik. Maar na twee minuten accepteerde hij het bod toch, met daarbij de toelichting: ‘Deine angriff war sehr stark’. Hij was er blijkbaar nog steeds beducht voor.

Vanavond feest in het dorp. Ik hoop dat we morgen fris aan de start verschijnen.

Henk Enserink



De avonturen van Henk en Roland in Bodenmais:
1. Het verschrikkelijke juichen van Alexandra Popp
2. Risicomijdend
3. Boodschappen
4. Veelbelovend
5. Meisjes met rode haren
6. Geen kant op
7. Giftig
8. Scènes uit een huwelijk
9. Schijterig
10. Hemd
11. Kunterbunter

Scènes uit een huwelijk

We voeren nu zeven dagen lang een gezamenlijke huishouding, Roland en ik. Daarover ga ik uit privacyoverwegingen geen details prijsgeven. Nou vooruit, een kleine scene dan. Vanochtend, ik heb gedoucht, we hebben ontbeten. Nog snel stuur ik, haartjes nat, voor we naar de speelzaal gaan het dagelijkse blog naar de grote Johan. ‘Als mijn vrouw jouw vrouw zou zijn’ zegt Roland aarzelend, ‘dan zou ze nu aan je haar gaan plukken, een beetje volume erin brengen.’

Ik schiet in de lach. Dat is namelijk precies wat mijn vrouw ook doet.

Roland heeft een verse korte broek aangetrokken. ‘Dit is mijn oogstbroek’ zegt hij, ‘hierin ga ik punten pakken.’ Ik volg zijn voorbeeld, althans wat betreft het dragen van een schone
korte broek. ‘Bij moet er denk ik eerst nog gebloeid worden voordat er geoogst kan worden’ veronderstel ik. Afijn, op deze manier ouwehoeren we ons de dag door.

Bij mij staat een Zwitser op het menu. De Franse taal is niet erg aardig voor deze nationaliteit, weet de voormalig leraar Frans te melden. ‘Tu bois en Suisse?’ wordt iemand toegevoegd die alleen voor zichzelf wat inschenkt dan wel bestelt, licht Roland toe. Vrij vertaald: jij drinkt zeker in Zwitserland? Voorafgaand aan de partij vraag ik de Zwitser of hij deze uitdrukking ook in zijn taal kent en welke nationaliteit zij graag op de hak nemen, zoals wij ooit massaal met de Belgen deden.

Hij begrijpt me niet goed. Maar voordat ik een nieuwe poging kan doen klinkt het onverbiddelijke signaal van 9.30 uur. Het is dan een seconde of twintig muisstil, dan wordt er een knikje gegeven door de wedstrijdleider en gaat het spel op de wagen. Net alsof er beleefd gelegenheid gegeven wordt voor een kort gebed.

Ik vermoed dat de Zwitser daar geen gebruik van heeft gemaakt. In de analyse vindt hij dat op de derde zet de partij al verloren is voor hem. Hij overlaadt mij met complimenten, kortom een aardige man. Ik neem ze blij in ontvangst, maar er klinkt sinds gisteren ook een waarschuwend stemmetje. En ja hoor, thuis laat Stockfish zien dat wit nog heel lang spel had. Pas op zet 18 (zie diagram) maakt hij de beslissende fout als hij e3-e4 speelt. Aan jullie de schone taak om het in een paar zetten af te maken. Twee motieven helpen je op weg.

Wat betreft Roland, ik ga hem adviseren om morgen een dubbele oogstbroek aan te trekken. Hij bleef vandaag namelijk steken op een halfje. Ik zou denken, een halfje tegen een sterke speler, daar kan je mee thuiskomen. Maar Roland is ontevreden over zijn spel. Als later Stockfish laat zien dat zijn tegenstander zelfs duidelijk beter heeft gestaan en dat hij dus blij mag zijn met dat halfje, dan houd ik mijn mond. Je moet niet elke bal inkoppen. Ook in huwelijk is dat belangrijk.

Grappig is dat ik het morgen mag opnemen tegen deze Peter Thurauf. De man die nog drie dagen heeft om een aanvaardbare oogst binnen te halen treft zelf een 2000 speler. Als ik een muggenzifter ben zou ik hier melden dat de eigenlijke rating 1993 is, maar ik gun Roland wel een sterk verhaal. In een huwelijk moet je elkaar namelijk iets gunnen, ook als het een tiendaags huwelijk is.

Henk Enserink


De avonturen van Henk en Roland in Bodenmais:
1. Het verschrikkelijke juichen van Alexandra Popp
2. Risicomijdend
3. Boodschappen
4. Veelbelovend
5. Meisjes met rode haren
6. Geen kant op
7. Giftig
8. Scènes uit een huwelijk
9. Schijterig
10. Hemd
11. Kunterbunter