Geen eigen verslag van de thuiswedstrijd van het vierde tegen WSC 1. Dat is ook niet nodig, want Peter Wijnand van WSC verzorgt altijd een keurig verslag van al hun wedstrijden. Zie hier….
Overigens kon Peter niet weten dat de overwinning van Casper ook een serieuze poging is om dit jaar de Kooij kubus te winnen. En dat Jan Koolstra onze invaller was en niet zijn broer Jacques. Foutje van onze weedstrijdleider…
Het was een mooie zaterdag in februari. Het was 10 graden en meer, het leek wel lente. De vogels floten kwinkeleerden alsof de lente er al was. Wat kan ik naar de lente verlangen. Met mijn grote favoriete dichter Fjodor Tjoetsjew. Maar goed dat is een ander verhaal.
Fietsen door de Domstad, verwonderd over de schoonheid van deze stad, reed ik ongeveer zoals in het gedicht van Bloem over de Dapperstraat de campus op van de Universiteit Utrecht.
Daar moesten ik en nog 8 geitenbreiers zijn. Om de strijd aan te binden met de Domtorens van Moira. Geleid door Bram de wedstrijdleider, die dus niet meespeelde deze keer . Tegenover me nam Jonas plaats, wellicht een familielid van ons aller Tim? Hij heette namelijk van Dalen van achteren en had een rating van nul want hij viel in.
Het belangrijkste verzweeg hij, waarover later meer. Er ontspon op 8 borden een strijd, Constantijn had Wim op bord 3 gezet. De speler daar had zich op Casper voorbereid en kwam van een kouwe kermis thuis, na 18 zetten had hij nog 7 minuten over. Een fraaie minderheidsaanval en de tijd werd hem fataal in the end. Daarvoor had de snel spelende tegenstander van Tijn het onderspit al gedolven evenals die van Cas. En zo werd het snel 0-3. Ik stond inmiddels na een wat gewaagde manoeuvre een gezonde pion voor en moest mjn stukken nog harmoniseren, naast me zat Johan rustig zijn voordeel te verbeteren.
Ik belandde in een voor mij gunstig toreneindspel en wist dat te winnen. 0-4 Daar ging Johan op weg naar mat of nog meer materiaal dan alleen een toren voor: 0-5. Richard had erg veel voordeel maar zn tegenstander bleef maar doorgaan. Rudolf had het als enige echt zwaar. Dick vocht tegen eeuwig schaak (Dame voor de Domtoren en dame en loper voor Dick met wat meer pionnen voor de Domtoren). Dick bleef op het oog aarzelend de zetten doen maar wist na de 0-6 van Richard waar nooit twijfel over bestond ook het zevende punt op de borden te brengen. Rudolf dolf het onderspit. En zo vertrokken we met een mooie score bij de Dom Torens.
Niet veel later hoorden we dat onze concurrent de Rode Lopers de Domtorens taart had beloofd als ze ons zouden verslaan . Wellicht verklaarde dit het lange doorspelen van onder andere de tegenstander van Richard.
De taart kunnen ze voorlopig naar fluiten. Ons wacht nog de grote strijd met VAS en dan met Voorschoten, mochten we die beide winnen, wat op zich niet onmogelijk is…. dan gaat EsPion een klasse hoger zn kunsten laten zien… komt dat zien. Want Espion speelt zoals het een schaker betaamt virtueel en live in de bovenkamer.
Maandag 2 februari zou de avond des oordeels worden. Met een overwinning zouden we praktisch zeker zijn van handhaving in de derde klasse. Die we met zoveel moeite en commotie vorig seizoen hadden weten te bereiken.
Team 3 is een speciaal team. Veelal wat ouderen met tonnen aan ervaring en een captain die alles weet van de beste opstelling achter de borden.
Behalve deze avond.
Een rommelige start. Dat lag beslist niet aan Dick die als competitieleider al druk bezig was de bovenzaal in te richten voordat ook maar iemand van ons daar was om die taak over te nemen.
Om 19.00 uur kregen we bericht van Peter Urbanus dat hij plots te ziek was geworden om te kunnen aantreden. Omdat wij in ons team 9 spelers hebben moet er voor elke wedstrijd iemand achter het niet geldende negende bord kruipen. Dat was dit keer Harrie die zich in Wijk aan Zee berucht maakte door als tweede te eindigen in de 10-kamp en deze avond wat rust kon gebruiken.
Wie zou ik nog als invaller kunnen vragen? Ik dacht eigenlijk direct aan Lennart die zo goed presteerde afgelopen seizoen in de interne competitie en in de laatste week Dick nog dwarszat in zijn tocht naar roem. Maar misschien, gewoon uit beleefdheid, toch Harrie eerst nog even gebeld. Die zat net achter z’n bord spaghetti maar trouw aan het team deed hem akkoord gaan. Het zou wel iets later worden voordat hij kon aanschuiven achter bord zeven, daar waar ik Peter had bedacht.
De hele bordopstelling 1 tot en met 8 kwam voort uit een uiterst zorgvuldige analyse van de tegenstander. Wie heeft hoe vaak achter welk bord gespeeld, met wit en zwart. Wat waren de resultaten enz.
Eerlijk gezegd was ik ervan overtuigd dat we minstens tot 4-4 moesten komen met mijn gezien bovenstaande bedachte opstelling. Mart de Bruine, sorry Mart Ran, net terug uit Spanje werd op grond van eerder behaalde resultaten op het top bord geplaatst. David Kips die fantastische resultaten heeft geboekt extern, maar ook intern vier plaatsen opgeschoven naar bord twee. Bord 3 kwam voor rekening van Frank Steensma. Een routinier pur sang maar de laatste tijd wat roestig. Maar dit zou toch echt resultaat moeten kunnen opleveren.
Dan op borden vier en vijf respectievelijk Frans Kerkhoff, wie kent hem niet, en Ron Admiraal. De laatste helpt met anderen de allerjongsten op onze club naar een hoger niveau. Bord zes ondergetekende, en bord zeven Harrie toen ie zijn spaghetti op had.
En dan, op bord acht. Laat me maar lekker in die zone spelen zal hij denken want de resultaten zijn voortreffelijk, Paul Suurendonk.
Potverdorie wat een team! En dan aantreden tegen een van de twee Amsterdam West teams in onze competitie. Niet eens het hoger gekwalificeerde 6e, nee, het 8e achttal.
Die hadden nog niet veel gepresteerd in de vorige wedstrijden dus wat zou ons letten om een flinke slag te slaan.
Welnu aan het eind van de avond bleken de rollen volstrekt omgedraaid en konden we met de staart tussen de benen het materiaal weer opbergen. En als dat dan niet allemaal precies in die grote kist past en die deksel maar niet dicht wil dan voelt dat heel wat anders dan als je gewonnen hebt kan ik bekennen.
Ik heb trouwens niet eerder meegemaakt dat pas om 22.30 uur de eerste uitslag kwam! En om 23.05 uur de tweede. Maar toen ging het snel. Ikzelf was pas om kwart voor twaalf klaar en kon er een punt bijtellen. Niet vanwege subliem spel, neen, mijn tegenstander bleef keurig noteren terwijl hij nog minder dan vijf minuten op de klok had. Daarnaast had ik een dame ter hand genomen en draaide die lustig rond tussen de vingers om toch minstens het idee te geven dat ik op een zeker moment een pion zou laten promoveren. Waar eerlijk gezegd geen enkele kans toe was. Kortom, onsportief gedrag of daar tegenaan schurkend, maar wel een punt rijker.
Paul, ik schreef het al eerder won weer en ook Mart op bord een werd gefeliciteerd, maar meer leuks was er niet te zien op het scorebord. 3-5
Ach ja, de titel van dit stukje, moet ik misschien nog even verklaren. Het zal echt wel aan mij liggen die verwarring. Maar ik ben toch meer van de voornaam en achternaam en niet alleen dat laatste. Zo gaf ik de mijne op aan mijn tegenstander die dat op mijn verzoek ook aan mij deed: Jaars Veld. Zo begreep ik. Toen ik later Dick vroeg op te zoeken hoe deze waarschijnlijk 1800 speler werkelijk genoteerd staat met rating kon Dick mij onthullen dat ik had gespeeld tegen Jos Jaarsveld. Hmm, hij moet dus wel gek hebben opgekeken toen ik vroeg ‘Jaars, wil je wat drinken?’.
captain en supervisor Team-3
De eerste 2 externe wijdstrijden werden (nipt) verloren. EsPion 2 was dus op zoek naar de eerste wedstrijdpunten.
Niet lang na de start wist Keith (op 2) door een bunder van de tegenstander het eerste punt al te pakken (1-0). Te snel daarna kwam Jan (op 6) in een verloren pionneneindspel terecht, waarbij de tegenstander een veel machtiger paard bleek te hebben (1-1).
Intussen was Henk (op 7) bijna vervroegd naar Deventer door stukverlies, wat hij echter weer wist te repareren, Alfred (op 8) bouwde aan een zekere winst, Pieter (op 4) stond heel mooi, Roland (op 3) stond goed en Ric (op 5) wat gedrukt. Dick (op 1) stond degelijk.
Het volgende punt kwam van Pieter: mooie klassieke aanval op F7 (2-1). Henk haalde zelfs een kwaliteit op en gaf die later weer terug voor pionnen, de (3-1) was een feit.
Helaas liep Dick tegen een onvoorzien probleem aan wat een punt kostte (3-2). Alfred haalde langsam aber sicher op bord 8 een keurig punt binnen (4-2).
Overgebleven Ric in een ruïne en Roland in een betere stelling moesten nog een halfje ophalen. Voor de zekerheid bood Roland remise aan, wat werd aangenomen (4,5-2,5), waarna uw verslaggever door zijn vlag ging (4,5-3,5).
De eerste matchpunten binnen!
Tegen de club van Co moest het gebeuren. Tegen de club van de schaakgodin ging het net mis: 3,5-4,5 met een pijnlijk verlies in tijdnood wat de stand in ons nadeel deed eindigen. Dat smaakte naar revanche.
Bij aankomst vroeg Rob speel je extern vanavond? Ik antwoordde bevestigend. Opeens mengde zich een gast in het gesprek die me meedeelde: “de Volewijckers… daar lopen jullie toch zo doorheen?” Met een fraai onvervalst Amsterdams accent. Tot mijn vreugde nam hij tegenover mij plaats. De strijd ontvouwde zich en ik had de indruk dat het lekker ging voor me.
Een rondje langs de borden Jan had het al snel lastig Henk verloor snel een stuk Alfred had de zaag erbij gepakt en de h lijn opengemaakt en ging bij n overweldigende stelling n kwaliteit winnen hij dacht er nog even rustig over na.
Ondertussen blunderde de tegenstander van Keith opeens en gaf een stuk weg, een aangename 1-0 was ons deel.
Jan ging kopje onder en dat was 1-1. Ric had een heftige Siciliaan over zich heen gekregen en verdedigde zich taai, Henk won een kwal terug en hierna ontstond aanvankelijk een materieel gelijke positie. Dick had het zwaarste lootje van de avond en leek oké te staan . Roland had een gesloten centrum en het kon alle kanten op.
Mijn bord vergrootte mijn optimisme. Ik ruilde wat stukken en plantte een paard op d6 won de geofferde pion terug. Ruilde nog wat en nu het materieel gelijk was stond ik beter. Getripleerd op de halfopen f-lijn en maar 1 verdediger van zijn koningsstelling, hij hoopte op het ruilen vam het nodige materiaal waarna het weer een wedstrijd zou zijn. >Aangezien ik dat niet van plan was. offerde ik mijn toren op f6. Hier pak aan. Aannemen van het offer leidde tot mat dus hij speelde liever door met een stuk achter, vijf zetten later was het alsnog uit. Ik ruilde alles af en hield een stuk voorsprong met twee extra pionnen over. Een uitgestoken hand was mijn deel.
Niet veel later sloeg Alfred toe. 3-1. Dick verloor 3-2. Henk had de bordjes weten te verhangen en kwam in n gunstig eindspel hij dacht nog lang na maar na h2 kon ook hier de Volewijcker met een nul het Ij over. 4-2.
Nu bij Ric was het precair. HIj had nog wel tegenkansen maar het zag er moeilijk uit. Roland daarentegen had weinig tijd een paard eindspel met evenveel pionnen. Opeens met 3 minuten op de klok keek hij op en vroeg hoeveel staat het? Het antwoord was 4-2. Hij deed nog een zet verloor een pion en won er een terug, beiden hadden nu een kandidaat vrijpion…. en deed misschien wel zn beste zet hij bood remise aan. Na een tijd denken klonk er dat is goed….
We hadden dus de 4,5 gehaald en gewonnen. Even later moest Ric helaas de vlag strijken maar dat mocht hem de pret voor het team niet drukken.
De eerste punten!! Zeer welkom en ook wel echt verdiend na harde strijd op de borden.