Geen eigen verslag van de thuiswedstrijd van het vierde tegen WSC 1. Dat is ook niet nodig, want Peter Wijnand van WSC verzorgt altijd een keurig verslag van al hun wedstrijden. Zie hier….
Overigens kon Peter niet weten dat de overwinning van Casper ook een serieuze poging is om dit jaar de Kooij kubus te winnen. En dat Jan Koolstra onze invaller was en niet zijn broer Jacques. Foutje van onze weedstrijdleider…
De eerste 2 externe wijdstrijden werden (nipt) verloren. EsPion 2 was dus op zoek naar de eerste wedstrijdpunten.
Niet lang na de start wist Keith (op 2) door een bunder van de tegenstander het eerste punt al te pakken (1-0). Te snel daarna kwam Jan (op 6) in een verloren pionneneindspel terecht, waarbij de tegenstander een veel machtiger paard bleek te hebben (1-1).
Intussen was Henk (op 7) bijna vervroegd naar Deventer door stukverlies, wat hij echter weer wist te repareren, Alfred (op 8) bouwde aan een zekere winst, Pieter (op 4) stond heel mooi, Roland (op 3) stond goed en Ric (op 5) wat gedrukt. Dick (op 1) stond degelijk.
Het volgende punt kwam van Pieter: mooie klassieke aanval op F7 (2-1). Henk haalde zelfs een kwaliteit op en gaf die later weer terug voor pionnen, de (3-1) was een feit.
Helaas liep Dick tegen een onvoorzien probleem aan wat een punt kostte (3-2). Alfred haalde langsam aber sicher op bord 8 een keurig punt binnen (4-2).
Overgebleven Ric in een ruïne en Roland in een betere stelling moesten nog een halfje ophalen. Voor de zekerheid bood Roland remise aan, wat werd aangenomen (4,5-2,5), waarna uw verslaggever door zijn vlag ging (4,5-3,5).
De eerste matchpunten binnen!
Misschien heb je er ook wel een.
Bij De Pion, en later ook bij Es’80 kon je verwachten dat Gerard Paradies met houtskool en een groot vel papier je in het heetst van jouw strijd tekende.
Hij zat ons dan stilletjes te bekijken, zijn tekeningen –vlotte schetsen– lagen na afloop op een tafel. Je kon de jouwe uitkiezen en meenemen.
Wees er zuinig op als je er een hebt. Want sinds 27 mei tekent ontwerper en schilder Gerard Paradies alleen nog maar tussen de engelen.
Squadronleider Ric valt direct met de deur in huis: we zitten midden in een crisis. We hadden een regering. Die werd weggestuurd. Pek en veren. Even zo vrolijk kwam men weer terug. Van de weeromstuit stuurde men zichzelf weg. En opnieuw even zo vrolijk werd er weer… Hoewel politiek binnen de vereniging een gangbaar taboe is, drukten de zo ingrijpende verwikkelingen/veranderingen/aanpassingen van de grote wereld onuitwisbaar hun stempel op onze kleine schaakwereld, althans, voor deze ene avond.
Crisis op het bord. Probeer dan maar eens een fatsoenlijk potje te spelen. Koningshuizen werden gegijzeld. Paarden sloegen op hol en mochten twee keer achter elkaar steigeren. Bisschoppen grepen de macht en bewandelden de velden als vorstinnen. Torens werden vanwege achterstallig onderhoud zodanig gestut dat ze louter als doelloos monument fungeerden. En dat in wisselende combinaties verdeeld over drie potjes.
En altoos waren daar de rondgebrachte schotels met worst, worst, worst en kaas. En bubbels. En voor ieder een fles toe. Wijnavond 2023. De traditioneel mesjokkene en zo plezierige afsluiting van het schaakjaar. Aangevuld met de beste wensen voor plezierige feestdagen en een goed nieuwjaar.
Schakers, je hebt ze in alle soorten en maten. Het meest in het oog springende verschil is hoe de diverse types omgaan met winst of verlies. Bij winst: de een toont zich een grootmoedig trooster. De verliezer had toch ook echt wel kansen gehad! Toch heus wel mooie zetten gedaan, pech dat het geniale plannetje net mislukte, een heel goede stand had net zo goed tot een vol punt kunnen leiden, maar ja, soms zit het nou eenmaal tegen… Anderen glunderen bij winst van kruin tot kin en zelfs hun tenen jubelen. Ook bij verlies zie je verschillen: er zijn schakers die na een verloren partij lang aangeslagen blijven zitten. Starend naar het bord, alsof zich daar zojuist iets heeft ontvouwd dat eigenlijk niet zou hebben mogen gebeuren. Er zou een wet tegen moeten zijn, of op zijn minst zou een menigte troostende medemensen rond de gesneuvelde moeten ontstaan. Anderen vertrekken subiet, weer anderen sprinten naar de bar en zoeken daar troost uit een fles… Er schijnen zelfs mensen te zijn die een volle week nodig hebben om weer enige vorm van geestelijk evenwicht te bereiken.
En dan heb je nog Rob Ansink. Nee helaas, je had Rob Ansink. Want deze week bereikte ons het bericht dat Rob is overleden. Hij kon intens plezier hebben in een winstpartij en gunde tegelijkertijd al zijn tegenstanders ook deze vreugde.
Hij was lid sinds 1-1-1982. Ruim 42 jaar onze clubgenoot. Eentje die diepe indruk op me heeft gemaakt. Als ik (Tom) eraan denk wat ik ga missen nu hij er niet meer is, komen bij mij vooral zijn onstuitbare optimisme en positiviteit naar voren. Hoe ik ook in mijn geheugen speur: ik kan geen moment vinden dat Rob boos of onaardig was. Het enige dat zijn goede humeur leek te kunnen schaden was Ajax als ze daar weer eens iets verprutsten. Wat dat betreft zijn Robs laatste maanden niet zijn vrolijkste geworden.
Het onderspit delven in een schaakpartij ging hem goed af, maar het verlies van zijn vrouw Tinie, bijna dertig jaar geleden, was voor Rob een wond die nooit geheeld is. Wij (Rob en Henk) spraken daar wel eens over, buiten bij een sigaartje, omdat ik Rob zijn vrouw ooit ontmoet had in het Lucasziekenhuis.
Het zat Rob niet mee, op medisch gebied was er veel tegenslag. Met bewondering zag ik hoe hij zich desondanks al die jaren staande wist te houden, met een wonderlijke combinatie van gelatenheid, acceptatie en strijdlust.
Rob had duidelijke meningen op het gebied van maatschappij en politiek. Zo vriendelijk als hij was in de omgang met zijn clubgenoten, zo snoeihard kon hij oordelen over falende beleidsmakers. De schaakclub was een ijkpunt in zijn week, een ontmoeting op de vierenzestig velden waar hij naar uit zag, een plek waar hij zich op kon laden. De Corona periode viel hem daarom extra zwaar. Misschien ook omdat hij op het schaakbord nog steeds goed uit de voeten kon, wat in schril contrast stond met de moeite die hij doen moest om van de taxi naar het clubgebouw te komen.
Als schaker was Rob vooral een aanvaller. Altijd voorwaarts. Soms tegen de klippen op. En als het dan eens uit de hand liep kon je er toch op rekenen dat hij (ook op de rand van de afgrond) ergens vandaan nog een stevige verrassing voor je in petto had. Potverdorie wat jammer dat hij er niet meer is.
Tom en Henk
Op het Hoogoventoernooi ging alle aandacht uit naar Judith Polgar en haar zusters Sofia en Sonja, maar vooral en heel prominent aanwezig was hun vader Laslo. Vrouwenschaak was aardig en leuk dat ze meededen, maar volstrekt oninteressant.
Laslo Polgar was psycholoog en eigenwijs. Hij had drie dochters, die tot het huishouden later waren bestemd, zoals de gangbare opvatting toendertijd was. De vrouwen die op de straten in Amsterdam demonstreerden voor gelijke rechten hadden nog een lange weg te gaan.
Laslo vond dat genieën niet bestaan, maar worden gevormd en om dat te bewijzen trainde hij zijn drie dochter met schaaklessen, keihard en zonder ophouden. Zijn vrouw was lerares en moest hem daarin ondersteunen en haar baan opgeven.
Ik heb het uit zijn eigen mond gehoord, toen hij in Wijk aan Zee een lezing hield over zijn werk en trainingsmethode. Iedereen kan schaakkampioen worden. Niet te geloven. We zagen jaar in jaar uit de Russen winnen en wisten ook dat de schaakacademie in Moscou grote schakers opleverde. Onze eigen Giri is helemaal uit Nepal met zijn ouders naar Moscou gevlogen om daar naar de schaakacademie te gaan en wereldberoemd te worden.
De dertienjarige Judith Polgar hield ook een simultaan in het Max Euwecentrum. Heel Amsterdam liep uit voor haar. Als schaakjournalist voor radio AFM vroeg ik Laslo of ik zijn dochter een paar vragen mocht stellen, dat mocht niet. Ik zei dat wij geen geld hadden, toen mocht ik met tegenzin een vraag stellen. Geniet je van al die aandacht? ”Een beetje” zei Judith.
Jos Kraay
‘s Avonds hield zijn mooie hart er mee op.
Dag gouden goser, je hebt ons welgedaan.
Net als Ajax trok EsPion 3 al in de voorlaatste ronde het kampioenschap naar zich toe.
Na acht wedstrijden de volle zestien matchpunten, dan denk je, dat was vast een makkie. Maar daarmee doen we onze mannen (Marcel, Cor, Robert, Jaap en Tom) echt tekort, want een aantal keren hing de winst aan een zijden draad. Het was soms hard werken voor dit kampioenschap.
Peter Stolp bleek de ideale vervanger voor Jaap de Kreek, die wegens gezondheidsrisico’s tijdelijk moest passen.
Laurierboomgambiet bood -net als Heerenveen- weinig tegenstand, kwam maar met drie man opdagen en nog voor 22.00 uur was de buit binnen. Goed gedaan mannen!
Komende maandag leggen we om 22.00 uur de competitie voor een kwartier stil. Er zullen bubbels zijn, ook alcoholvrije, er zal een een speech van de voorzitter en een klaterend applaus van de leden.
Henk Enserink
In de reacties op het bericht van Robbie Es (Zelfs tegen 4 kunnen we niet winnen….) werd verwezen naar de website van WSC voor een verslag van Peter Wijnand (wedstrijdleider van WSC).
Inmiddels hebben ons derde en ons vierde team ook in de competitie van 2021/2022 weer tegen WSC gespeeld. Met wisselend succes. En anders dan op dit blog werd er bij WSC keurig verslag van gedaan, natuurlijk weer door Peter Wijnand (de datums zijn er door de redactie bij gezet). Leerzaam.
Ik heb net een verslag van vorige week maandag (21 februari 2022) op de site gezet.
Ik heb net een verslag van onze thuiswedstrijd tegen EsPion 3 van dinsdag (8 maart 2022) op de site gezet.
Ook in oorlogstijd verschijnt ons clubblad. Nu speciaal voor Gulle Gevers.
Het was zo mooi. Even stonden we bovenaan. Maar we werden ingehaald door het viertal van De Wachter. Vanavond konden we daar wat aan doen. Dat was niet helemaal doorgedrongen tot Robert, die dacht dat we tegen dovenvereniging TOG moesten aantreden. Tot zijn verbazing konden de vier schakers van de tegenpartij elkaar prima verstaan zonder gebaren. “Ze zijn helemaal niet doof”, zei hij tegen mij. “Wat?”, vroeg ik, want ik ben het wel. Volgens mijn vriendin althans. Omdat ik zelden luister. Maar dit terzijde.
Was ik tijdens onze eerste twee wedstrijden nog als laatste bezig, nu was ik als eerste klaar. Ik had best wel een sterke tegenstander, maar hij had zijn avond niet. Hij deed wat ongelukkige zetten en gaf na 15 zetten op. Dat gaf mij de gelegenheid om de verwikkelingen op de andere borden te volgen.
Robert offerde een stuk voor wat pionnen. Op een bepaald moment zag ik deze stelling op het bord staan met wit (Robert) aan zet:
Ik verwachtte dat hij 24. Dxh6+ zou spelen, om na 24… Kg8 minimaal eeuwig schaak te hebben met 25. Lxg6 fxg6 26. Dxg6+ Kg8 27. Dh6+.
Robert gooide er echter een tussenzetje in, dat verkeerd had kunnen aflopen, maar hem ook de overwinning had kunnen brengen: 24. Lf5?! – Dc7? (na 24… Dd6!, door Robert zelf na afloop ontdekt, staat zwart beter) 25. Dxh6+ – Kg8.
En nu had wit kunnen winnen door 26. Lxg6, fxg6 (op 26… Txe1 volgt 27. Dh7 mat) 27. Dxg6+ en zwart verliest zijn paard op c6 of zijn toren op e8.
Dit is allemaal gelul achteraf natuurlijk, want ik zag het tijdens de partij ook niet. Robert vervolgde met: 26. Txe8 – Tfxe8 27. Lxg6 -fxg6 27. Dxg6+ – Kf8. De koning dekt de toren, wat Robert gemist had. Gelukkig zat eeuwig schaak er nog wel in, want de zwarte dame moet het paard blijven dekken. Remise dus.
Geen gek resultaat, want intussen had Tom een stuk tegen een pion gewonnen en leek er bij invaller Peter Stolp niet veel aan de hand. Laatstgenoemde kreeg niet veel later een remiseaanbod, dat hij graag accepteerde gezien de stand en de mooie stelling van Tom.
Aan kapitein Tom dus de eer om de winst binnen te halen! Op het eerste gezicht leek het een eitje. Een halfje was immers genoeg. Maar zo eenvoudig was het toch niet. De tijd die Tom nodig had om het witte paard te verorberen gebruikte wit om zijn torens actief te maken.
Op een bepaald moment dreigde Tom mat in 2 te worden gezet en zag hij alleen een uitweg door nog een pion te geven en alle torens af te ruilen. Wit had nu 2 verbonden vrijpionnen op de konings-vleugel. De 4 witte pionnen op de dame-vleugel stonden allemaal op een zwart veld. Dat kwam slecht uit want Toms loper beheerste alleen de witte velden. Tom bood daarom remise aan, maar zijn tegenstander wilde het nog wel even proberen. Hij stoomde op met zijn vrijpionnen, gesteund door de koning. Dat kon Tom nog wel pareren, maar hij kon niet voorkomen dat de witte koning aan zijn pionnen op de damevleugel begon te knagen. Toen gebeurde er iets opmerkelijks:
In deze stelling wilde Tom zijn loper naar de lange diagonaal brengen, maar veld e4 is niet beschikbaar. Daarom speelde hij … Lf3!! Dat hoef je online niet te proberen. De computer staat het simpelweg niet toe. Maar “over the board” kan het wel. De schaakregels zijn duidelijk. Als een speler een onreglementaire zet doet zijn er maar twee personen die mogen ingrijpen: de scheidsrechter en de tegenstander. Maar als de scheidsrechter het niet waarneemt en de tegenstander niet reclameert en een zet doet wordt de illegale zet gewoon legaal! Wit probeerde het nog een tijdje maar berustte uiteindelijk in remise. Of de uitslag anders was geweest als Toms illegale zet niet zou zijn gelegaliseerd valt te betwijfelen. Wit had er wat tijd bij gekregen en Tom had een andere zet met zijn loper moeten doen. Maar volgens Stockfish 14 houden alle legale loperzetten (op Le4 en Lf5 na) de stand in evenwicht.
We staan weer eerste!
Chapeau, Tom!
Marcel Kusse
Voor iedereen die leerde netjes het bordje leeg te eten. Maar dan wel van de tegenstander: Blad zonder Naam nummer 102
De redactie wenst iedereen
fijne feestdagen
en een prachtig jaar.
De politie was er snel bij. In de nacht van zondag op maandag was in het speeltuingebouw het alarm afgegaan. In het kleedhok was een van de kleine raampjes kapot. Ingeslagen. Maar de slagvaardige was inmiddels met de noorderzon vertrokken. Het enige spoor dat hij achter liet, was een spoor van vernielingen. Overal had hij aangezeten (behalve aan de nog ongerepte kast met schaakspullen). En het gekke, er was zo op het oog niets weg.
Die middag stonden Kim en Suuz buiten in de kou te blauwbekken, wachtend op de forensische dienst. Want zolang die dienst het slagveld niet had onderzocht, mocht niemand naar binnen. “Alles is er nog. Had-ie nou maar wat gestolen, dan was die ravage niet voor niks geweest” zei Kim. En met die uitspraak gaan we de Kerst tegemoet.