Maandag 4 februari zou de avond des oordeels worden. Met een overwinning zouden we praktisch zeker zijn van handhaving in de derde klasse. Die we met zoveel moeite en commotie vorig seizoen hadden weten te bereiken.
Team 3 is een speciaal team. Veelal wat ouderen met tonnen aan ervaring en een captain die alles weet van de beste opstelling achter de borden.
Behalve deze avond.
Een rommelige start. Dat lag beslist niet aan Dick die als competitieleider al druk bezig was de bovenzaal in te richten voordat ook maar iemand van ons daar was om die taak over te nemen.
Om 19.00 uur kregen we bericht van Peter Urbanus dat hij plots te ziek was geworden om te kunnen aantreden. Omdat wij in ons team 9 spelers hebben moet er voor elke wedstrijd iemand achter het niet geldende negende bord kruipen. Dat was dit keer Harrie die zich in Wijk aan Zee berucht maakte door als tweede te eindigen in de 10-kamp en deze avond wat rust kon gebruiken.
Wie zou ik nog als invaller kunnen vragen? Ik dacht eigenlijk direct aan Lennart die zo goed presteerde afgelopen seizoen in de interne competitie en in de laatste week Dick nog dwarszat in zijn tocht naar roem. Maar misschien, gewoon uit beleefdheid, toch Harrie eerst nog even gebeld. Die zat net achter z’n bord spaghetti maar trouw aan het team deed hem akkoord gaan. Het zou wel iets later worden voordat hij kon aanschuiven achter bord zeven, daar waar ik Peter had bedacht.
De hele bordopstelling 1 tot en met 8 kwam voort uit een uiterst zorgvuldige analyse van de tegenstander. Wie heeft hoe vaak achter welk bord gespeeld, met wit en zwart. Wat waren de resultaten enz.
Eerlijk gezegd was ik ervan overtuigd dat we minstens tot 4-4 moesten komen met mijn gezien bovenstaande bedachte opstelling. Mart de Bruine, sorry Mart Ran, net terug uit Spanje werd op grond van eerder behaalde resultaten op het top bord geplaatst. David Kips die fantastische resultaten heeft geboekt extern, maar ook intern vier plaatsen opgeschoven naar bord twee. Bord 3 kwam voor rekening van Frank Steensma. Een routinier pur sang maar de laatste tijd wat roestig. Maar dit zou toch echt resultaat moeten kunnen opleveren.
Dan op borden vier en vijf respectievelijk Frans Kerkhoff, wie kent hem niet, en Ron Admiraal. De laatste helpt met anderen de allerjongsten op onze club naar een hoger niveau. Bord zes ondergetekende, en bord zeven Harrie toen ie zijn spaghetti op had.
En dan, op bord acht. Laat me maar lekker in die zone spelen zal hij denken want de resultaten zijn voortreffelijk, Paul Suurendonk.
Potverdorie wat een team! En dan aantreden tegen een van de twee Amsterdam West teams in onze competitie. Niet eens het hoger gekwalificeerde 6e, nee, het 8e achttal.
Die hadden nog niet veel gepresteerd in de vorige wedstrijden dus wat zou ons letten om een flinke slag te slaan.
Welnu aan het eind van de avond bleken de rollen volstrekt omgedraaid en konden we met de staart tussen de benen het materiaal weer opbergen. En als dat dan niet allemaal precies in die grote kist past en die deksel maar niet dicht wil dan voelt dat heel wat anders dan als je gewonnen hebt kan ik bekennen.
Ik heb trouwens niet eerder meegemaakt dat pas om 22.30 uur de eerste uitslag kwam! En om 23.05 uur de tweede. Maar toen ging het snel. Ikzelf was pas om kwart voor twaalf klaar en kon er een punt bijtellen. Niet vanwege subliem spel, neen, mijn tegenstander bleef keurig noteren terwijl hij nog minder dan vijf minuten op de klok had. Daarnaast had ik een dame ter hand genomen en draaide die lustig rond tussen de vingers om toch minstens het idee te geven dat ik op een zeker moment een pion zou laten promoveren. Waar eerlijk gezegd geen enkele kans toe was. Kortom, onsportief gedrag of daar tegenaan schurkend, maar wel een punt rijker.
Paul, ik schreef het al eerder won weer en ook Mart op bord een werd gefeliciteerd, maar meer leuks was er niet te zien op het scorebord. 3-5
Ach ja, de titel van dit stukje, moet ik misschien nog even verklaren. Het zal echt wel aan mij liggen die verwarring. Maar ik ben toch meer van de voornaam en achternaam en niet alleen dat laatste. Zo gaf ik de mijne op aan mijn tegenstander die dat op mijn verzoek ook aan mij deed: Jaars Veld. Zo begreep ik. Toen ik later Dick vroeg op te zoeken hoe deze waarschijnlijk 1800 speler werkelijk genoteerd staat met rating kon Dick mij onthullen dat ik had gespeeld tegen Jos Jaarsveld. Hmm, hij moet dus wel gek hebben opgekeken toen ik vroeg ‘Jaars, wil je wat drinken?’.
captain en supervisor Team-3
leuk stukkie Schale Kamp. Ik zat ondanks de dreigende toon nog altijd te wachten op een pat-wending- we kennen jouw streken-, maar meer dan een piefpafpoef- wending zat er voor het derde deze avond helaas niet in